Święta Przedszkolanki

Opublikowano za zgodą autora z z serwisu www.przedszkolanki.com

Życzymy sobie Wesołych i spokojnych Świąt. Czy to możliwe? Przed świętami ludzie stają się jacyś inni. Jakby zaczynali nowy etap swojego życia. Dostają kopa energetycznego, którego brakuje im w ciągu całego roku. Biorą zaległe urlopy, myją okna, piorą firany, zaszywają się ze szmatami w najdrobniejsze zakamarki swoich ciepłych mieszkań. Przeganiają pająki i inne robactwa, których nie widzieli przez pozostałą część roku, teraz im to przeszkadza. Znajdują czas i wychodzą do miasta, przekopują półki sklepowe w poszukiwaniu prezentów dla swoich bliskich. Chodzą do kościoła z lampionami, stroją choinki, pieką pierniczki, przebaczają sobie winy i jednają zwaśnione drogi. Ludzie stają się wspaniałomyślni, zaczynają angażować się w akcje charytatywne i pomoc tym, których przez cały rok nie zauważali. Ich serca topnieją i przypominają prawdziwe człowieczeństwo tego świata. A, gdy skończą się święta będzie jak dawniej?

Zdenerwowanie i poduszka

Robert się na mnie obraził. Powiedział, że za dużo czasu spędzam z komputerem. A przecież komputer to tylko zimna maszyna, do której nie przytulę się tak ciepło jak do mojego misiaczka Robercika. Wyrzut męski miał na celu podkreślenie faktu, jak bardzo czuje się opuszczony i samotny. Teraz chodzi nadąsany i przypomina mi obrażoną królewnę, która ostentacyjnie okazuje swoje niezadowolenie.

Dla kogo Dzień Nauczyciela?

Tak mnie jakoś podkusiło, żeby podzielić się wrażeniami z dzisiejszego uroczystego dnia, jakim jest Dzień Nauczyciela. Jestem Nauczycielką w przedszkolu, a nie nauczycielem. Może, dlatego cały patos i honory tego dnia ominęły moją kobiecą, a nie męską osobę.
W przedszkolu dzisiaj swoje święto miał Kubuś Puchatek. Ten sędziwy staruszek ukończył 84 lata. Były konkursy, zabawy, teatrzyk i „małe, co nieco” dla gości solenizanta, czyli dzieci. Zabawa niezła, ale i sporo włożonego wysiłku w przygotowanie i poprowadzenie imprezy.